میخانه عشق

چشمِ دل وا کن،که یارِ بی‌نشان،در پیشِ توست

آتشِ عشقی که جان افروخت،در خویشِ توست 

صبر کن،ای جانِ دردمند، در این شب‌هایِ دور

خورشیدِ وصلِ او، گرچه نهان، در جانِ توست

اشکِ الماسینِ من، در آرزویِ جامِ می

هرچه نوشی، زان میِ جان‌بخش، از آنِ توست

مست شو، ای دل، زِ بویِ یاس، کز باغِ عشق

هر گلی کز آن شکوفا شد،از آنِ توست

پس فنا شو در فنا، تا بقایِ عشق یابی

حقیقتِ آمدن، در نیستیِ محضِ توست

شاعر: ریحانه عاشوری

تو را از نور نوشته‌اند

من از آغاز می‌دانم، که نامت مرهمِ جان است

تو هم از روزِ آغازت، پناهِ خسته‌ جانانی

کجا گم کرده‌ام خود را؟ جهان بی‌تو چنین تار است

کجا یابم نشانت را؟ در این فصلِ شب افروزی

جهان در حیرتِ نورت، زمین در شوقِ گامانت

نسیم از این همه خوبی، به صحرا می‌شود جاری

شباهت دارد آمدنت اما، به تکرارِ سحرآمیز

هوای آمدن داری… ولی انگار، کمی دوری

بیا ای جانِ جانانم، بیا تا جان بگیرد باز

تمامِ لحظه‌های من، در این شب‌های دلتنگی

به نامت زنده‌ام موعود… نرو از خاطرِ تنها

که بی‌تو در سکوتِ مرگ، زمین هم می‌زند نالی

شاعر: ریحانه عاشوری

شهریاران شهادت

مردمانِ سینه چاکِ شوق وایثار

مردمانِ رازدارِ صبر و اصرار

مردمانِ عرش پیمایِ ولایت

مردمانِ خون‌بهایِ صد کرامت

چون نسیمِ صبح، پاکیزه و خوشبو

از دیارِ پاک میناب، آن سمن‌بو

دخترانِ آن دیارِ پر زِ غیرت

گشته‌اند امشب زِ دنیای محنت 

این‌ است اولین آزادی که وعده دادند

قربانی این وعده دختران مینابی اند

و رهبرِ یزدان‌شناس، آن روحِ تَحَکُم

شد فدایِ عهد و پیمان، برای مردم

آن شهادت، نغمه‌ای زد بر جهانِ فانی

بر دلِ هر عارفِ سالک شد نشانِ آنی

با خدا کردند عهدِ جاودانی

همچو یارانِ قدیم و اصحابِ ثانی

دختری گفت:" ای پدر، رفتم به استقبالِ یار

تا شوم در جمعِ پاکان، محرمِ آن کارزار"

زین جهانِ تیره بیرون، پر گشاید روحِ ما

تا زِ بندِ این جهان‌ گردد رها، آن نیک ما

ای شهدا! قصه‌ی شما، نماند خاموش

در دفترِ تاریخ، نقش است بر دوش

مظلومیتِ شما، شد حجتِ ما

فداکاریِ آن رهبر، شد قسمتِ ما

این رنج، این خون، این پر پرواز

تضمینِ فردایی است، پر از آواز

ای وطن! این خونِ پاکان، شد نهالِ عزتت

بر سرِ این خاک پُر گردد نشانِ همتت

دل قوی دار ای دلِ آگاه و بیدار

که شهادت، راهِ قوم است و برقرار

آری، امامِ ما، زِ پرده می‌آید به کار

تا گیرد انتقامِ خونِ این دیار

او می‌رسد، آن مصلحِ کل جهان

تا پر شود از عدل، این رویِ جهان

ای صاحبِ زمان، کِی می‌کنی ظهور؟

تا نشنود عالم، دگر این آهِ پُر شور

شاعر: ریحانه عاشوری

سرای شیران

نسیم بهاران نرود ز یاد ایران

هرگز نشود فراموش خاکِ دین و ایمان 

وطنم، ای نور چشم و مهر جاودان

دل ز جان فدای خاک پاک و ارکان 

زمین تو سرشته ز خون شیران پاک

که از دشمن‌ نترسد،این مَحرم راز و خاک 

که صهیون قله‌ها پیموده،باز دور مانده ز تو

راه عشق دراز است پر از خون و خشم و رو 

صهیون گر برخیزد، ز شمشیر بُرّان گیرد

لیک تو جاودانی، ای سرای شیران بردبار 

تنت ز رنج و درد استوار و چو کوه

نه خم شد قامت یاران، نه شکست قامت ایران 

ای نغمه عشق تو، سرود ایستادگی

جان ما فدایت باد در ظلمت و تاریکی 

تا آخرین نفس در ره تو می‌رویم

دل بسته به جان پاکت، ای سرای شیران

شاعر: ریحانه عاشوری 

این نوا ختم شود با نفسِ موعودِ من

بهارِ راز آمد، ماه رحمت شد پدیدار

دگر چشمِ جهان سویِ سحرگاهِ نگار

زِ هر سو بانگِ "قد قامت.." به گوش آید بلند

که وقتِ بندگی و سازِ نِی شد آشکار

دلِ ما همچو مجنون در بیابانِ فراق

به امیدِ رُخِ لیلا کند هر روز، انتظار

رمضان آمد که بیدار کند خوابِ گنه

ببرد از رویِ ما گردِ ملال و غبار

ای که پنهان شده‌ای در پسِ پرده‌ی غیب

کی رسد صبحِ ظهورت تا شود این کارزار؟

شامِ قدر است و جهان چشم به راهِ یک نظر

تا نماید مهدیِ موعود، زِ پرده، آشکار

این تنِ خاکی اگر مجذوبِ این ماه آمد

به امیدِ قدمت شد به عالم، افتخار

ما خرابیم و تویی معماریِ این دیرِ عشق

بیا و بر سرِ ما زن زِ مِیِ وصل، بهار

شاعر: ریحانه عاشوری