سوگ مدینه

مدینه پس از تو در سوگِ جان‌فرسا،پریشان شد

علی با داغِ پنهانت،غریب‌ و کوچه‌گردان شد

بگو با تو چه کردند، ای گلِ پرپر، پس از احمد؟

که بعد از رفتنت مادر، این گلزار بیابان شد

حسن هر شب به یادِ مادرش با اشک می‌خوابید

حسین از دوری رویت،غریب و دیده‌گریان شد

چه آمده بر سرت بانو، میانِ آتش و دیوار؟

که آهت در دلِ‌شب ماند و شهر از درد،بی‌جان شد

صدای ناله‌ات پیچید و گوشِ شهر کر می‌شد

تمامِ شهر می‌دید و سکوتش سخت طوفان شد

علی شب تا سحر، در سایه‌ی بالینِ تو می‌ماند

پس از تو خانه‌ی مولا، اسیرِ داغِ هجران شد

تو رفتی و علی ماند و غمی سنگین و جان‌فرسا

همان خانه که مأوای تو بود، بی‌تو ویران شد

مزارِ بی‌نشانت ماند و چشمِ ما خون‌باران

جهان از غربتِ پنهانِ تو، دریای احزان شد

روزِ محشر ای پناهِ بی‌پناهانم، مرا از یاد مبر

که این دل با امیدِ لطفِ تو، راهیِ رضوان شد

شاعر: ریحانه عاشوری 

در هوای توأم

تو را ندیده، گرفتارِ شور و شیدای توأم

اسیرِ هجر و دل‌آسوده از تمنّای توأم

تو آفتابِ نهانی، من آشنای توأم

چراغِ شامِ غریبان، غرقِ تماشای توأم

مرا ز موجِ بلا، کشتیِ نجات تو بس

پناهِ خسته‌دلان، سائلِ دریای توأم

اگرچه بحرِ زمان، سدّ راهِ دیدار است

هنوز چشم‌به‌راهِ کرامت و عصای توأم

جهان به خوابِ گران،خفته در غبارِ غفلت

من از تبارِ سحر، محوِ تماشای توأم

نه باغِ خلد مرا آرزوست، نه بیمِ جحیم

بهشتِ جان و جهان، در پناهِ نامِ توأم

بیا که بی‌تو بهارم، خزانِ بی‌حاصل است

به شوقِ روی تو، مشتاقِ نسیمِ کوی توأم

چو صبحِ وصلِ تو، از شامِ انتظار دمد

من از نخستِ ازل، محوِ ابتدای توأم

شاعر: ریحانه عاشوری 

الفبای آفتاب

قلم در محضرِ آبان، ز خود بیگانه و حیران

سیاهی خواست بنگارد،سپیدی گشتش میدان

قلم گفتا: ای آبان! در تو تاریخِ نهان خفته‌ست

تو یک روزی ولی در تو، هزاران قرن آشفته‌ست

تو را در دفترِ ایام، یک برگ است و یک عنوان

ولی در سینه‌ات پنهان، هزاران دفترِ دوران

بگو از آن دبستانی،که زنگش در گلو بشکست

ز آن رویای سپیدانی،که بر دفترِ زمان بنشست

آبان آهی برآورد، ز اندوه گران بر جان:

مرا بشنو که مینابم، غم‌آیینِ دلِ ایران

من از آن صبح می‌گویم، ز رویاهای نورانی

ز آن چشمانِ مشتاق و نگاهِ پاکِ انسانی

گمان کردی که با رفتن، فروبندد درِ فردا؟

مگر خورشید می‌میرد، اگر پنهان شود از ما؟

اگر از چشم پنهانند، در آفاقِ دل پیدایند

اگر خاموش و آرامند، در جان‌ها سخن‌گویند

مرا از یادِ آن گل‌ها، نه با اندوه که با پیمان

مرا از نامِ آن خوبان، نه با گفتار که با ایمان

مبادا یادشان تنها، به اشک و آه بسپاریم

مبادا عهدشان را در غبارِ نسیان بگذاریم

قلم بر لوحِ دوران، سرّ جاودانگی بنگاشت:

"ز عزمِ نسلِ بیدار، صبحِ تازه‌ای برخاست

و اینک ای جوانان، وارثانِ صبحِ ایمان

شما ادامه راهید، شما تفسیرِ آن پیمان

مبارک باد روزتان، ای وارثانِ شور و بیداری

که از نامِ شهیدان، می‌دمد آیینِ هوشیاری"

شاعر: ریحانه عاشوری 

گلستانِ نیران

جهان در آتشِ نمرود، گرفتارِ شبستان است

نهان در قلبِ این آتش، چراغِ صبحِ ایمان است

خلیل‌آسا دلم سوزد، ز سوزم لاله ها روید

پسِ این شامِ نمرودی، ظهورِ فجرِ جانان است

شاعر: ریحانه عاشوری 

مستورِ مشهود

تو ماضیِ بعیدی، ولی مستقبلِ جانی

تو مستورِ دو چشمی، ولی منظورِ جهانی

جهان خفته به غفلت، دلِ عالم پریشان

تو بیداریِ محضی، تو تفسیرِ یقینی . .

شاعر: ریحانه عاشوری