ماهِ عشق شد پدید

ای عاشقان، ای عاشقان، ماهِ محرم شد پدید

کرب و بلا در جانِ دل، از داغِ ماتم شد پدید

مهرِ حسین از آسمان، بر دشتِ خون شد آشکار

وز سوزِ آن، عالم دگر، با شور و ماتم شد پدید

آن تشنه‌لب، آن بحرِ صبر، آن آفتابِ نور و نظر

در موجِ خون شد بی‌سفر، آیینِ عالم شد پدید

گهواره خالی، دستِ درد، طفلِ علی در خون تپد

از آهِ او، از سوزِ او، صد دشتِ مرهم شد پدید

از شرمِ لب‌هایش فرات، افتاد از آیینه‌ی آب

بر نیزه چون شد ماهِ ما، خورشیدِ ماتم شد پدید

ای تیره شب چه کردی که این‌سان دریدی؟

کز زخمِ تو، در جانِ خلق، فریادِ آدم شد پدید

ما در پیِ رویِ توایم، بی‌تو اسیرِ کویِ توایم

تا باز آیی، جانِ جهان، کاین عشقِ عالم شد پدید

شاعر: ریحانه عاشوری

نگارِ جانِ ما

ای تو آن خورشیدِ پنهان، در میانِ جانِ ما

شورِ تو رگ‌به‌رگ، خون گشته در ایوانِ ما

تویی که می‌آیی نگاری، سرکش و گردن‌فراز

تویی که می‌خندد لبت، بر بند و بر زندانِ ما

تا که نامت شد نشان، سرگشته شد عقلِ خرد

تُرک‌تازی می‌کند، عشقِ تو در ایوانِ ما

ای که شد غیبتت سایه بر خورشیدِ جان

نورت را تابان ساز سرآید این شامِ بی‌پایان ما

دف بزن در سینه، ای دل! وقتِ آمدن است

که نمی‌گنجد دگر، شوقِ تو در غم های ما

هر چه غیر از توست،قصه‌ای بی‌حاصل است

تویی آن معنایِ مطلق، در دلِ قرآنِ ما

بِدم بر نی، ای که هستی جانِ هر نغمه، بیا!

تا که عالم مست گردد، از نِی دستان ما

شاعر: ریحانه عاشوری

دشتِ غدیر

دشتِ غدیر است و نِی، ساقیِ مستانِ جان

دستِ علی شد به حق، مطلعِ ایمانِ جان

نور فروزان شده، شور مسلمان شده

جان جهان بین که شد، بسته به پیمانِ جان

خُم‌به‌خُم آراستند، مستِ تماشا شدند

باده که جوشد به دل، سر برود سِیرِ جان

جلوه‌یِ جَبرِ جَمال، در کفِ دستِ جلیل

بیعتی از جنسِ نور، در دلِ ایوانِ جان

خسروِ خورشید‌بخت، تاج‌بختِ جهان

ساخت زِ عیدش نوری، در رگِ جریانِ جان

قصه به تکرارِ عشق، سِر مگو می‌رسد

چون که بگردد به سر، چرخِ خرامانِ جان

عیدِ غدیر آمد و گل در گلستان شکفت

خنده‌یِ ایزد ببین، بر لبِ ایرانِ جان

آینه‌داریِ مِهر، کارِ من و یارِ ماست

تا به ابد زنده شد، در تنِ ایرانِ جان

شاعر: ریحانه عاشوری

موجِ انتظار

رودم و در سینه‌ام آشوبِ دریا مانده است

در جست‌وجویِ آن موعودِ مانا مانده است

ماه، هر شب رویِ شانه‌ام سکوتش را گذاشت

در نگاهِ خیسِ من، یک قصه تنها مانده است

گفتم ای دریا،کجاست پایانِ این دلتنگی‌ام؟

گفت: در چشمانِ تو، راهِ تمنا مانده است

ساحل از آوازِ من، شب‌زنده‌داری پیشه کرد

موج اما در پیِ آن یارِ بی‌همتا مانده است

هر ستاره، نامه‌ای از آسمان آورده بود

بینِ واژه، عطرِ یک دیدارِ رویا مانده است

موعودم ! ای روشنی بخشِ شب‌های بلند

بی‌تو در آیینه‌ام، تصویری از ما مانده است

رود، از اندوهِ رسیدن، در خودش پیچیده بود

تا به دریا سر نهد، یک بغضِ بی‌پروا مانده است

ماه می‌تابد، ولی بی‌رویِ تو خاموش‌تر است

در مدارِ آسمان، نوری شکیبا مانده است

من به شوقِ رد پایت، با ستاره زیسته ام

در مسیرِ انتظارت، عشقِ فردا مانده است 

روزگاری می‌رسد، از دور، با عطرِ بهار

آن‌زمان در قلبِ شب، نامِ تو پیدا مانده است

شاعر: ریحانه عاشوری

نیکوترین عرفان

ای معلم ، ای معلم ، ای صفای جانِ ما

در رهت جان می‌دهیم، ای معنیِ ایمانِ ما

چون گلِ باغِ معارف، در بهاران بشکفی

می‌دهی عطرِ حقیقت، بر لبِ تشنه‌ی ما

رونقِ درسِ تو، چون جویبارِ لطفِ حق

می‌زُداید از دلِ غفلت، نقشِ عصیانِ ما

هر چه گوییم از ثنایت، بس فراتر بوده‌ای

یادِ نیکت، رهنمون، تا صبحِ فردای ما

روزِ معلم است و ما، ریزه‌خوارِ خوانِ تو

نیک‌نامی، زآنِ تو، نیکوترین عرفانِ ما

شاعر: ریحانه عاشوری