آمدنت

آمدی در قالبِ آغاز 

اما دل‌ها هنوز در قفسِ انتظار

طلوعت را می‌جویند؛

ای پایانِ غروبِ دل‌تنگی‌ها . .

شاعر: ریحانه عاشوری

نورِ مکتومِ جهان

ای که درجانِ من و درعقل و درقلبم نهانی

هلا ای زهره‌‌ی زهرا ، که جانِ یارانِ جهانی

در سحابیِ سکوتت، نورِ مطلق خفته باشد

کِی توان دید تو را، ای سِرّپنهان در معانی؟

زلزله در ملکِ هستی، از تجلّیِ نگاهت . .

من که ویرانِ تو گشتم، تو که آبادِ زمانی

تهران و هر شهر و هر دِه، جملگی به فدایت 

ای که در رگ‌هایِ عالم،جاری و بی‌حد و مانی

فنجانِ وجودم را، زِ میِ عشقت، تو پر کن . .

که معذّب گشته از شوق،تنی که نیست فانی

چو آلاله دراین دشت،سر به سجده‌ام به‌سویت

ای که ریحانِ بهشتی، گلی در زمستانِ خزانی

نه جدا از من و نه دور، بلکه در عمقِ وجودم

تو خودت من شدی و من،مانده‌ام در این گرانی

ای که غیبت‌ات حجابی‌ست،بر دو چشمِ خاکی

چشمِ دل باز کن ای جان،که تو خود عینِ عیانی

شاعر: ریحانه عاشوری

یاران

بشنو از غیب، از آن راز، از آن واژه‌یِ پنهان

که از نخل،که از موج، گل برآید در آن ایوان

زِ نخل و موج، وقتِ سحر، آوازی می‌آمد از بالا

"کای گم‌گشته در صورت، بیا ای مانده از معنا!"

نه از خاک و نه از دریا، نه از پیدا، نه از پنهان

سه جانِ پاک می‌گفتند، با هم این رازِ گران

کای رفیقِ روزهایِ نور، رفیقِ کوچه‌هایِ پاک

بیایید تا باز باهم خوانیم، سرودِ عهد بر افلاک

و ماکان از فرازِ نور، به نجوایی پر از ایمان

چنین پاسخ به او می‌داد، میانِ عطرِ باران:

خوش آمدید برادران، آمدید به باغِ دوست

دلم در انتظارِ شما، میانِ شعله بود و سوخت

ببینید این جمعِ مینابی، همه اینجا چراغان‌اند

به سویِ خورشیدِ حق، همه خندان و پویان‌اند

همان یاران کز لبِ دریا، به لبیکِ خدا رفتند

سبک‌بال از غمِ دنیا، به مهمانیِ حق رستند

یکی در سینه‌اش دریا، یکی در دیده‌اش خورشید

یکی با دستِ کوچک هم، بهشتِ جاودان را چید

بعضی ها هنوز از الفبا، الف را تازه می‌شناختند

با لب معصومشان اما، غزل شهادت می‌خواندند

میناب است و مِیِ نابِ غم، از جامِ دلش جاری

از این ایهامِ تلخِ درد، جان می‌سوزد به بیداری

گواهِ پاکیِ این راه، همین خون‌هایِ روشن باد

به نامِ صاحبِ عصر،این چراغِ عشق،گلشن باد

اگر امروز خون بارید، فردا لاله خواهد رُست

به اذنِ حضرتِ مهدی،جهان شکوفه‌باران است

شاعر: ریحانه عاشوری

برای فرشتگان میناب

رزم نامه ایران

به نامِ شهیدان،به نامِ وطن

به نامِ خداوندِ جان و کفن

خداوندِ داد و خداوندِ کین

که یزدان بود یاورِ مومنین

سرآغازِ گفتار، این داستان

که جوشد زِ رزمِ دلیرانِ مان

یکی قصه آرم زِ رنج و نبرد

زِ خشمِ بداندیش و از نامِ مرد

بگویم یکی داستانِ شگفت

که بُوَد بردشمنِ دیو‌سرشک

چو ترامپِ دژخیمِ پیمان‌شکن

برآمد به کین‌خواهیِ مرد و زن

چو کردارِ ضحاک ، ستم‌ گُستر 

به خون‌خواری‌اش،دیو هم‌بستر

زِ میناب ، آن شهرِ نیکوسِتیش

شکفتند گل‌ها به دستانِ‌خویش

بزد ضحاک به جانِ مینابِ پاک

که صدوشصت‌وهشت،زیرِخاک

ولی بادِ ظلمش گلِ جان ببُرد

زِ باغِ جوانی ، به ناحق ستُرد

چو گل‌هایِ چیده به فصلِ بهار

ز جورِ ستم‌ کارِ شب‌ زنده‌ دار

دگر سو، یکی دیوِ زشتِ پلید

که از بو و از بانگِ بیداد پدید

صهیونِ تبهکارِ بی‌شرم و نام

که از خونِ مظلوم دارد پیام

چو در ماهِ رمضان گشودش شرر

سیه شد زِ آهِ یتیمان ،نور و سحر

به خونِ شهیدان زمین سوگوار

به داغِ دلِ کودک، جهان بی‌قرار

ولی شیر ایران علی و علی یاوری

نکرد در راه دادِ ایران درنگ آوری

چو کوهی که از باد نلرزد همی

به میدان شد و استوار هر دمی

چو رعدِ غُران، سویِ خصم اوفتاد

زِ هیبت، دلِ کوه و هامون گشاد

زِ گفتارِ او، تیغِ آتش گذشت

دلِ خصمِ تاریک، از او برگذشت

سخن‌های او چو سنانِ بلند

گشودند بر خصم ، راهِ گزند

چو تیرِ شهاب و چو تیغِ بُرّا

نشستند برقلبِ کاخِ سپیدِ ریا

نماند از ستم‌پیشه، نام و نشان

بپژمرد از آن بانگ، بیدادشان

سپس آن جهان‌دارِ والا‌تبار

که نورَش بتابد بر این شامِ تار

چو آید، زمین را کند لاله زار

برون آورد از شب، دُرِ روزگار

به ایرانِ مقتدر، زِ عزمِ امام

نماند زِ دشمن، دگر ننگ و نام

سوارانِ عدلش چو شیرانِ نر

نترسند از ظواهر و تنگنایِ خطر

به فرمانِ او، خاکِ ایران بماند

سرِ دشمنِ دون به گردون رساند

شاعر: ریحانه عاشوری

میثاقِ سرخ

به نامِ نامیِ ایران، به نامِ لشکری بیدار

که بر عالم دهد معنای عزت،غیرتِ ایمان

گذر کردیم از میدانِ آتش با دلی مشتاق

اگرچه رودِ غم در پیکرِ ما کرد بسی جریان

سرم را پیشِ پای عشق دادم در همین سنگر

که سر بر آستانِ دوست باشد، برتر از کیوان

دل ما گرمِ دیدار است در آن عرصه‌ی محشر

خوشا هر کس که شد در راهِ حق، قربانیِ یزدان

به خون ما نوشتند عهدِ پایانِ شبِ ظلمت

خوشا آن‌دم که پرچم‌دارِ ما آید از آن میدان

شما ای نسلِ پاکِ سربدارانِ رهِ مهدی

بمانید استوار و جان‌فدا در خطه‌ی شیران

شاعر: ریحانه عاشوری